Μερικές σταγόνες
Έρωτας και συναισθήματα
Βρίθει η ψυχή συναισθημάτων
Σαλεύει αργόσυρτα προς την ηδονή
Το σώμα με τον ίδιο τρόπο αναρριγεί
και εποφθαλμιά του έρωτα το άγγιγμα...
Μελαγχολία
Προσπαθείς να γελάσεις και είναι εκεί.
Προσπαθείς να χλευασεις κι είναι εκεί.
Προσπαθείς να σταθείς και είναι εκεί.
Προσπαθείς να χαρείς κι είναι εκεί.
Κρυμμένη πίσω από τα στιχάκια
Λουσμενη με πρόσχαρα γελακια.
Αλιχτάει η ψυχή
Αλιχταει η ψυχή
Λέει με κραυγές όσα δεν μπορεί με λέξεις
Παλεύει με αντίπαλο της καρδιάς τις ζεύξεις
Κοίνες που αέναα βρίσκουν πνοή στο όνειρο
Και ερχετ' η ώρα που πρέπει να διαλέξεις
Το καλό ή το κακό, το δίκαιο ή το αδύνατο, το πορφυρό ή το γαλαζιο
ότι κι αν γίνει... ο νους θα προτιμήσει την σιγή
Λάξευσις
Λαξευουν τ' έρωτα τα μόνιμα... στέρνα.... χαζεύουν, πάνε κι έρχονται....του νου μας τα γινάτια...σμιλευουν της αγάπης τα στενά...βαραίνουν σαν ακούν ..εκεινα της βολής μας τα κιτάπια
Σωπαίνω
Σωπαίνω να ακούσω την φωνή σου μουσική
πεθαίνω να μάθω της ζωής σου την μικρ’ ίστορία
Μαθαίνω που είναι των ματιών σου η πηγή
αυτής που ήπιαν οι θεοί
την τελευταία τους γουλιά απ’ αμβροσία
Σκόρπια κορμιά
Σκόρπιες οι λέξεις
Σκόρπιες οι σκέψεις
Σκόρπια τα κορμιά
Δίνονται σε λάθος μονοπάτια
Κι εκείνα που ένιωθες για κοντινά
Σκορπίζουν στου αερα τα γινατια
Το αλογάκι του βουνού
Πεθαίνω μακριά σου
Η σκέψη μου μια σπείρα
Π’ όλο γυρίζει
Φλερτάρει την σκιά σου
Εκείνη που έφυγε
Και ταξιδεύει
Ξεθωριάζοντας την φώτο απ’ τα παλιά σου
Μα το δικό μου θυμικό για σένα πάντα έχει ανοιχτή μια θύρα
Την πιο μεγάλη, την πιο φαρδιά,
Τ’ ονείρου μου κιτάπι
Σαν του πελλού μου εαυτού μαντρί
Του πόνου μου σινάφι
Πως βγαίνεις απ’ τον κύκλο
Πως βγαίνεις απ’ τον κύκλο
πως χάνεσαι ένα βράδυ
πως χτίζεις έναν κήπο
σε ξέφωτο σκοτάδι
σε όνειρο βαθύ
σε χαλασμού τοπίο
κανείς να μην σε δει
να χάνεσαι για δύο
